NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W ostatnim odcinku powitaliśmy trzech uczestników.
Zmieniła się cała ekipa.
Najpierw Violettę Razduminę.
- Albo Vivi. - Racja.
Czym się zajmujesz?
Jestem modelką i staram się zostać aktorką.
Urodziłaś się w Japonii?
W Niemczech. Wychowałam się w Rosji.
- Jest cudowna. - Bardzo.
- Shochan się zabujał. - Tak.
- Lubisz ją? - Jest piękna.
- Chce być hollywoodzką aktorką. - Nic dziwnego. Jest piękna.
Lubię koszykówkę.
- Grałam trochę w gimnazjum. - Serio?
- Wie o czymś? - Nie.
Zmuś go do pocałunku.
Ta sugestia pokazuje, że jest bezpośrednia.
- Lubi gesty miłości. - I dobrze.
Czekam na więcej.
Nie wiem, czy faktycznie taka jest.
Przekonamy się, czy to tylko słowa.
- Zwykłe przechwałki. - Może być nieśmiała.
To byłoby zabójcze połączenie.
To możliwe.
Potem przyszedł 25-letni Kai Kobayashi.
- Jest standuperem. - Panie go kochają.
- Jest intrygujący. - Prawda?
Jest w nim coś tajemniczego.
Jesteś Japończykiem?
- I Amerykaninem. - No tak!
Znasz angielski?
Tak. Mój stand-up jest po angielsku.
Widzę tu wzór.
Ospale mówiący faceci z przerośniętym jabłkiem Adama
to wasz typ.
Taką masz teorię?
- Głos jest ważny. - Ma ciekawą energię.
Aczkolwiek jeszcze nie żartował.
- Ma czas. - Zobaczymy.
Póki co ich nie znamy.
- A potem? - Przyszedł Tupas.
Johnkimverlu, 22 lata.
- Rodzice są Filipińczykami? - Tak.
- Jestem asystentem Lily’ego Franky’ego. - Serio?
Ryo używa tego.
- Macie te dwa. - Góra i dół.
Jesteś starszy. Wybieraj, Kai.
Tupas to samozwańczy introwertyk
i myśli, że jest podobny do Emiki.
Jest niczym starsza siostra.
Wciąż mam wrażenie, że Tupas wywoła zamęt.
- Mówiłeś. - Po prostu...
Emika wyznała, że czuje coś do Ryo, a teraz twierdzi,
że lubi wygląd i głos Kaia i wydaje się jej intrygujący.
Podoba jej się też spokój i wygląd Tupasa.
- Ona nigdy... - Jaka jest prawda?
Nie była zakochana w Ryo.
Ze wszystkich uczestników...
To on wydawał się jej najciekawszy,
ale gdy poznała nowe twarze, to zmieniła zdanie.
Przewidywaliśmy, że Ryo zakocha się w Vivi.
Lubi koszykówkę, jest piękna.
Jeszcze się nie poznali, ale...
I umawiał się już z kobietą z zagranicy.
- Pasuje do niego. - I zna angielski.
To może być spore wyzwanie dla Hany.
27. TYDZIEŃ
NIE POWINNO MNIE TU BYĆ
- Ile zakupów. - Ugotuję zupę miso.
Super.
Chwila, co ja chciałam?
- Chyba... - Co robisz?
- Frittatę! - Frittatę?
Gotujecie regularnie?
Niemal codziennie.
U mnie różnie. Czasami gotuję codziennie,
a czasem rzadko.
Muszę się już zbierać.
W porządku.
Dokąd jedziesz?
Muszę posprzątać dom Lily’ego.
- Sprzątasz jego dom? - Każe ci to robić?
- Jest w Fukuoce. - Jasne.
- Zajmuję się jego domem. - Rozumiem.
Pojechałabym z tobą.
- Ja też. Ciekawi mnie to. - Nie? Mnie też.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Na razie.
WALKA W SHIN-KIBIE! – HANA
- Jak się dogadujecie? - Dziewczyny są super.
EGZAMIN Z ANGIELSKIEGO – EMIKA
Wczoraj się denerwowałam.
Cieszę się, że tu zamieszkałam.
- Będzie fajnie. - Racja.
- Chcę też poznać Ryo. - Prawda?
Dzisiaj wraca?
- Nie wiem. - Rozumiem.
Chyba dzisiaj.
- Często gotujesz miso? - Ostatnio nie.
- Często robiłam ją z byłym. - Rozumiem.
Teraz masz kogoś?
- Nie. - Jasne.
- A ty? - Nie.
Jaka była twoja była?
Była w połowie Niemką i...
Niemką?
- I Japonką. - Jasne.
Trochę jak ja.
- Tak? - Mój ojciec to Niemiec.
- Jasne. - Prawdziwy Niemiec.
A w połowie jestem Rosjanką.
- Znasz niemiecki? - Nie.
- Nie znasz? - Nie.
Co lubisz robić, gdy masz wolne?
Gdy mam wolne?
- Ciekawi mnie ceramika. - Ceramika?
- Tworzenie jej. - Jasne.
- Widziałam warsztaty. - Super.
- Brzmi fajnie. - Tak.
- Spodoba mi się. - Możliwe.
- Wygląda pysznie. - Oby tak smakowało.
Będzie dobrze.
- Smacznego. - Smacznego.
Też zacznę od zupy miso.
- Pyszna. - Tak?
Rozgrzewająca.
- Bardzo. - Tak?
- Dobre? - Świetne.
- Brawo. - Ser ratuje wszystko.
Wystarczy go dodać.
Super.
W jakim typie facetów się zakochujesz?
Wolisz osobowość czy...
Lubię szczerych i bezpośrednich.
Bezpośrednich?
Tak myślę.
Czemu patrzysz tak intensywnie?
Intensywnie?
A gdzie mam patrzeć?
Możesz na mnie,
ale prawie nie mrugasz.
Chcę odwrócić wzrok.
- Ale to dobrze. - Tak?
Tak, to coś dobrego.
GODZINA 22.30
Znalazłam stare zdjęcia.
Czego?
Z dawnych wakacji.
- Byłam na festiwalu w Los Angeles. - Super.
Cześć. Miło was poznać.
- Cześć. Ryo? - Tak.
- Miło mi. - Cześć.
- Miło mi. - Co się stało?
- Gram w koszykówkę. - Słyszeliśmy.
- I doznałem kontuzji. - Serio?
- Tak... - O nie.
- Jak macie na imię? Ja Ryo. - Ja Vivi.
- Kai. - Miło mi.
- Wzajemnie. - Dzięki.
W porządku?
- Tak... - Nie kłam.
- Na pewno cię boli. - Dość.
- Wygląda poważnie. - Rany.
Co się stało?
Biegłem i wyskoczyłem, a kiedy spadałem,
- to wygiąłem kostkę. - Znam to.
Nie martwcie się o mnie.
Ile potrwa leczenie?
To stało się dzisiaj podczas meczu.
- Nie byłem u lekarza. - Jasne.
Póki co, nie wiem.
Pewnie ciężko jest nie wiedzieć, ile to potrwa.
- Jakoś się wyliżę. - Na pewno.
Takie ryzyko koszykówki. A wy kim jesteście?
Ja jestem standuperem.
- Co? Super. - Mieszkam tu od wczoraj.
- Tak? A ty? - Tak.
Ja tak samo.
- Rozumiem. - Tak.
- Trzeciej osoby nie ma. - Też już tu mieszka?
Wszyscy jesteśmy od wczoraj.
Kim jesteś?
Modelką i aktorką.
- Aspirującą. - W Japonii?
Nie, planuję przeprowadzkę do Stanów.
- Skąd pochodzisz? - Jestem Rosjanką i Niemką.
Lubię koszykówkę.
Oglądam rzadko.
- Tak? - Wpadnij na mecz.
- Nigdy nie oglądałam meczu. - Rozumiem.
- Ale lubię grać. - To zagramy.
Jestem strasznie słaba. Znudziłbyś się.
Jestem dużo gorsza od ciebie.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT, LAT 22
MODELKA, LAT 24
- Świetnie mówisz po japońsku. - Dzięki.
- Kiedy wróciłeś? - Przed chwilą.
Cześć. Co się stało?
Skręciłem kostkę.
Jak? Pójdę po worek z lodem.
Dzięki. Źle wylądowałem
i poważnie skręciłem kostkę.
- Rany. - Pójdę do pokoju.
- Jako wrestlerka wie, z czym się zmaga. - Masz rację.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Miło mi. - Pospało mi się.
Bez obaw. Jestem Ryo.
- Tupas Johnkimverlu. - Tupas...
- Jak ci mówić? - Tupas.
- Tak.
- Miło mi. - Wzajemnie.
- Możesz spać. - Nie szkodzi.
- Wyspałem się. - Nie przejmuj się.
- Fajnie, że się poznamy. - Tak.
Super, że tu jesteś.
Jesteś moim senpaiem.
Zamieszkałem tu nie tak długo przed wami.
Najstarsi mają prawo wyboru.
Tu nie jesteśmy tacy tradycyjni.
Bądź sobą.
Cześć.
Chcesz przyłożyć lód?
Tak, dziękuję.
Skąd masz te kapcie?
- Są Vivi? - Nie, moje.
- Fajne, nie? - Świetne.
Dzięki.
Dziękuję za pomoc.
Pewnie.
- Obyś szybko wyzdrowiał. - Dzięki.
- Trzymasz kciuki. - Tak.
Jak długo tu mieszkasz?
- Sześć lat. - Sześć?
- Tak szybko poznałaś język? - Przestań.
Nie jestem taka świetna.
- Często latam do Stanów. - Gdzie dokładnie?
- Do Los Angeles. - Jasne.
Na pewno jest tam dużo możliwości.
Tak, mam tam dużo większy wybór.
- Mieszkałeś tam? - W San Francisco.
Pięć lat na studiach.
- Znałeś już angielski? - Nie.
- Nic a nic. - Tak jak ja.
- Nie znałam japońskiego. - To dlatego...
Byłem tam pięć lat, ty tutaj sześć.
- Tak. - Znasz język lepiej.
- Mieliśmy podobnie. - Mój angielski jest słaby.
- Nie. - Znam go, ale...
- Zrozumiałeś trzymanie kciuków. - Racja.
Ciężko wyjaśnić to Japończykowi.
Dziękuję ci. Wybacz za kłopot.
Tylko ty mogłaś tu mieć worek z lodem.
Dziękuję.
Doceniam to.
- Dzięki. - Masz?
Dzięki.
- Widać, że jesteś sportowcem. - Czemu?
Wiesz, jak pomóc.
Dam radę. Dziękuję.
- Mogę dołączyć? - Jasne.
Wiecie już, czemu wszyscy tu są?
- Nie znam powodu Vivi. - Racja.
- Powiedz nam. - Co tu robię?
Już od jakiegoś czasu nie miałam chłopaka
i...
chciałabym znaleźć stałego partnera.
To jedna sprawa.
Chciałam też zamieszkać w ciekawym środowisku.
- Rozumiem. - Po co idziesz?
- Po wodę. - Wezmę.
Przyniosę ci. Serio.
- Nie musisz. - Przyniosę ci, senpai.
Pozwól mi.
- Zwariowałeś. - Nie.
Zwariował?
Odpoczywaj po kontuzji.
Dziękuję ci.
GODZINA 11.30
Piję strasznie dużo wody.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Cześć. Co jecie?
- Coś... - Vivi ugotowała sałatkę.
- To nie gotowanie. - Wygląda pycha.
- Gotowałaś. - Wymieszałam ją.
- Tylko tyle? - Tak.
- Widzieliście Ryo? - Jest tam.
- U chłopaków? - Tak.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Jak się trzymasz? - W porządku.
Chyba cię boli. Jadłeś coś?
Nie.
Idę do sklepu. Kupię nam lunch.
- Na pewno? Dziękuję. - Tak.
Trzymaj się.
- Niedługo wracam. - Dzięki.
- Nie ruszaj się za dużo. - Dobrze.
Co jesz?
Natto z ryżem.
- Natto z ryżem? - Tak.
W RATUSZU – VIVI
- Vivi wyszła? - Tak.
- Co robisz? - Hamburgery z tofu.
Jak ktoś w moim wieku...
ma zwierzyć się ze swoich uczuć?
Jak w ogóle zacząć?
To zależy od tego, na jaki liczysz skutek.
Jeśli chciałabyś wejść z kimś w związek,
musisz wyrazić to jasno.
Rozumiem.
Jeśli po prostu wyznasz uczucia,
może ci podziękować i na tym się skończy.
Nie chciałabym, by skończyło się
na podziękowaniu.
Obrzydzę cię, jeśli wymieszam to rękoma?
Mogę to zrobić.
Dam radę.
Padam z głodu. Pomogę ci.
- Wygląda super. - Tak?
- Miesza się wszystko? - Chyba tak.
Wolisz siedzieć na tym krześle?
Czy na tym?
Wolałbym usiąść tutaj i oprzeć swoją stopę.
- W porządku. - To niegrzeczne.
- Mogę? - Pewnie.
Co z imprezą powitalną?
Zorganizujmy coś. Pewnie.
Może niech będzie w klimacie Halloween?
- Wyglądają super. - Tak.
- I pachną. - Tak.
Wygląda super.
- Jedzmy. Dzięki. - Smacznego.
- Oby smakowało. - Wsuwam.
- Pycha. - Tak?
Cieszę się.
Super.
Nie podłamałeś się?
Nie szło mi w ostatnich meczach, a ta kontuzja to tylko dowód.
Wstyd mi.
Nie ma czego.
Inspirujesz tylu ludzi...
którzy obserwują twoją grę.
W tym mnie.
- Dziękuję. - Tak.
Jesteś jak... superbohater.
Wcale nie.
A twoją mocą jest koszykówka.
Nie, muszę być dużo lepszy.
Przykro mi, że mój superbohater jest smutny i zawstydzony.
- Muszę się ogarnąć. - Tak.
Pomogę ci się wyleczyć, jeśli mi pozwolisz.
Dziękuję. Bardzo mi pomogłaś, przygotowując lunch.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma sprawy.
- Było pyszne. - Wybacz.
A więc...
mieszkam tu już od dwóch miesięcy.
Mam niewytłumaczalne uczucia,
którymi nie darzyłam nikogo innego...
Ani Peppe, ani Ruki.
Mam je tylko wobec ciebie.
- Co to? - Sama nie wiem.
- Nie wiesz? - Cóż...
Nie rozgryzłam jeszcze, co to dokładnie jest,
ale wiem, że coś do ciebie czuję.
- Coś czujesz? - Tak.
Chciałabym to rozgryźć
- i przydałaby mi się twoja pomoc. - Dobrze.
- To kiepski moment. - Plątała się.
Ciężko mu tego słuchać, kiedy czuje się słabo.
Nie przetworzył tego.
Pewnie myśli o tym, by wrócić na boisko.
- Nie chce zawieść zespołu. - Właśnie.
Powinna na spokojnie pomóc mu zaakceptować sytuację.
Jako kobieta, byłabym wdzięczna i zaakceptowała pomoc
od kogoś, kto chciałby mnie wesprzeć
i pomóc mi w chwili słabości.
Przez bardzo długi czas radzono mi,
by rozmawiać z kobietami, gdy są słabe.
Jak na polowaniach na mamuty.
- Mam odwrotnie. - Tak?
Nie chciałabym tego, gdy czuję się źle.
- Rozumiem to. - Serio?
Prawda?
Nie chciałabyś dostać czegoś na poprawę nastroju?
- Nie... - Zostawiłbyś to pod drzwiami.
To by pomogło.
To też już słyszałem.
Gdybyś zadzwonił, pomyślałabym:
„Po co on tu przylazł”.
- Znam to. - Serio?
Popularni tak robią.
Zostawiają ci coś do picia pod drzwiami
i wysyłają SMS-a, że można to bezpiecznie wypić.
Miałabym wątpliwości, czy to prawda.
To straszne.
Dają tylko znać, że to oni to zostawili.
Zależy od osoby.
Ja wolałabym osobiste odwiedziny.
Hana pewnie myśli tak samo.
- Pewnie tak. - Wierzy w to.
- Pomogła mu z lunchem. - Byłabym wdzięczna.
Z bandażami też pomogła.
Ale to zły moment na wyznanie uczuć.
To spora prośba: „Pomóż mi to rozgryźć”.
- Hana zaryzykowała. - Spróbowała.
Pewnie martwi się o nową konkurencję.
- Pewnie tak. - Ryo i Vivi się dogadują.
U reszty domowników niewiele się dzieje.
Może ugotują razem coś dziwnego.
- To by pomogło. - A Tupas...
„Najstarszy decyduje” to jego oficjalna fraza.
- Jego żart. - Tak.
Oby nie wyskoczył nagle ze starymi, japońskimi przysłowiami.
Uczy się.
Spróbujmy „za wszelką cenę”.
Irytujące.
Vivi wyznała, że już dawno nie była w związku
i chce znaleźć stałego partnera.
- Niespodziewanie. - Ryo też chce ślubu.
Gdyby nie kontuzja, Ryo poderwałby Vivi.
- Racja. - Wykazałby się?
Tak, gdyby akurat nie był w dołku.
- To zły moment. - Chyba tak.
Hana będzie próbowała być aktywniejsza,
póki Ryo będzie częściej w domu.
To może nie wyjść jej na dobre.
Rany, Hana...
Źle zrozumie całą sytuację,
wyzna uczucia i polegnie po całości.
To możliwe.
Spójrzcie.
- Dużo tego. - Ktoś je kupił?
- Hana i Emika. - Oddam wam.
- Wybaczcie. - Chcieliśmy tego.
Bez obaw. Chcemy was odpowiednio powitać.
Lubię dania z dyni.
To dynia?
- Trudne. - Wyciąłem ją.
- Super. - Dzięki.
Wygląda świetnie.
Dzięki, ale wymieszałam tylko sos.
Prawdziwa paella.
Wygląda pycha.
- Zupa też. - Naprawdę.
Witajcie w programie.
- Zdrowie! - Zdrowie!
- Smacznego. - Jedzmy.
Dzięki za przygotowanie tego.
- Świetny makaron. - Dzięki, że jesteście.
To takie miłe.
- Wygląda pysznie. - Makaron jest pyszny.
Paella to cudo.
- Dzięki za gotowanie. - Dzięki.
Każdy ma tusz na ustach.
- Dzięki. - Dzięki?
Jesteś cały brudny.
Ty też, Patos...
Nie jestem Patos.
Nie Patos.
Nie wytrzymam.
Od razu ją poprawiłeś.
- To było pyszne. - Tak.
- Tym bardziej razem. - Tak.
- Pasuje mi? - Wygląda super.
- Świetnie. - Bardzo.
Czemu wybrałeś kokardę?
Tak podpowiedziała mi intuicja.
Super. Wyglądasz prawie jak mój były.
- Dynia? - Nie, ty!
- Jego twarz? - I gesty.
Mam wrażenie, jakbym już to widziała.
- Co się stało? - Ryo przypomina jej byłego.
To dość żenujące, gdy słyszy się, że wyglądasz jak czyjś były.
Mrugasz podobnie do niego.
Miał takie oczy?
Trochę.
Rzadko kto je ma.
- Wszystko było pycha. - Dziękujemy.
Cieszę się.
- Nie widziałem reszty domu. - Nie?
Pokoju zabaw.
- Kto ma was oprowadzić? - Mamy wybierać?
Mało rozmawiałem z Emiką.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Powodzenia. - Oprowadzę cię.
Masz niedługo wolne, Vivi?
Mam dużo czasu.
- Chodźmy na warsztaty z ceramiki. - Pewnie.
- Mówiliśmy o tym. - Pamiętam.
- Z chęcią pójdę. - Kiedy masz czas?
Obojętnie.
Sprawdźmy, gdzie takie organizują.
- Poszukam. - Jest kilka miejsc,
gdzie możemy iść.
Brzmi super.
- Chodźmy. - Dobrze.
Rany.
- To tu. - Pokój zabaw.
Wybacz.
Czemu jesteś taki miły?
Cóż...
Twoje zdrowie?
Wybacz.
- Jestem dość nieśmiały. - Rozumiem.
Trochę się denerwuję.
Oboje jesteśmy nieśmiali. Jak ci pomóc?
Szczerze mówiąc,
lubię te momenty ciszy.
- Czemu? - Ale dopiero,
gdy osiągniemy porozumienie.
Inaczej będzie niezręcznie.
W moim idealnym związku nie musielibyśmy rozmawiać cały czas.
Nie trzeba cały czas nadawać.
- Mógłbyś być sobą. - Właśnie.
Też bywam nieśmiała. Chyba nas to łączy.
Z innymi ludźmi
zastanawiałabym się, co myślą, gdy milczą.
Teraz jest miło.
- Mnie również. - Super.
Może zjemy kiedyś obiad.
Mam mnóstwo czasu.
Ja też.
Znajdę na to czas.
- Zjadłbym z tobą obiad. - To chodźmy.
- Dzięki za oprowadzenie. - Nie ma sprawy.
Obyśmy spędzali razem więcej czasu.
Brzmi super.
- Pewnie fajnie oglądać tu filmy. - Tak.
Chcę obejrzeć Yesterday.
- Powinnaś. - Póki jest w kinach.
Mógłbym pójść jeszcze raz.
- Tak? - Tak.
Daj znać, to dołączę. Może pójdziemy wtedy,
- co na obiad. - Pewnie.
Nie mogę się doczekać.
Jak się gadało?
- Z Tupasem? - Tak.
Wybrał mnie na przewodniczkę.
Było fajnie?
- Umówiliśmy się na obiad. - Rany.
Zaprosił mnie i dogadaliśmy się.
Mogłabyś z nim być?
Zdecydowanie.
A ty, Vivi?
Co?
Czujesz coś do kogoś?
Waham się, czy coś mówić.
- Co? - Chyba wiem, co to oznacza.
Mów szczerze. Nie martw się.
Cóż...
- No... - Sama nie wiem. To to?
Myślę, że zgadłaś.
Mówimy o kimś z takimi oczami?
Tak mi się wydawało.
Widziałam, że coś między wami jest.
- Tak myślałam... - Więc...
Podoba mi się, że przyjął cechy obcych kultur.
Jest naprawdę amerykański.
Oboje spędziliśmy dość dużo czasu,
mieszkając za oceanem.
Rozumiem.
- To jedno. - Jasne.
Podoba mi się też jego stabilność finansowa.
Gdybyśmy chcieli wybrać się w podróż do Miami,
to nie byłoby z tym problemu.
Doceniam, że to możliwe.
Chciałabym spędzić z nim więcej czasu.
Ale w chwili, kiedy o tym myślałam,
Kai mnie zaprosił.
Na warsztaty?
Wspomniałam mu, że mnie to interesuje,
ale wolałabym nie iść.
Może zmienię zdanie.
- A z Ryo byś poszła? - Pewnie.
Dobra!
GODZINA 11.00
- Wyglądam tu jak żaba. - To ty?
Onieśmielające.
- Nieźle. - Przestań.
- Wyglądasz kozacko. - Serio?
- To musi być świetne. - Cóż...
Wchodzenie na liny jest dość straszne.
- Boisz się wtedy? - Tak.
Ale podczas walki...
- Cześć. - ...robię to.
- Cześć. - Dzień dobry.
Przywiozłam rzeczy.
- Jakie? - Do rysowania.
Super.
Malujesz?
Nie jestem za dobra.
- Jest świetna. - Serio?
- Jest naprawdę dobra. - Nieprawda.
- Nie rysowałam... - Wygląda oficjalnie.
...od wielu lat.
- Pokaż. - Profesjonalnie.
- Proszę. - Serio?
- Ten. - Rany.
Ta strona.
- Nieźle, nie? - Wciąż nie jest skończony.
- Narysowałaś to ołówkiem? - Tak.
Masz wielki talent.
Idziemy?
- Dokąd? - Na warsztaty.
To dzisiaj?
Teraz? Super!
- Bawcie się dobrze. - Cieszę się.
Umawialiśmy się na to, ale nie wiedziałam, że to już.
- Super. - Chodźmy.
- Ładna pogoda. - Racja.
- Dobrze, że nie pada. - Tak.
- Idziemy. - Pa.
CERAMIKA – KAI I VIVI
MINAMI-AOYAMA, TOKIO
Niesamowity budynek.
Powinnam coś wziąć? To tutaj?
Tak, to tu.
- Rany. - Nieźle.
Co za piękny sklep.
- Zajrzyjmy. - Rany.
Dzięki.
Sam to znalazłeś?
- Tak. - Dzięki.
Proszę, mamy dwa koła,
za pomocą których będziemy wyrabiać ceramikę.
Wykorzystajmy okrężny ruch na górze gliny.
Zróbmy to delikatnie.
- Nie naciskajcie. - Rany.
- Rety.
- Super. - Racja.
Delikatnie zróbcie dziurkę na górze swoim lewym kciukiem.
Czuję się, jakbym oczyszczał swoją duszę.
Prawda?
Cholera, wciągnęłam się.
Na maksa... O nie!
Naczynie nie musi być za cienkie.
- Trzeba wyrównać kształt? - Tak, prawą ręką
- naciskajcie od boku. - Rozumiem.
Jasne.
Próbujesz to ukryć?
Zabawna jesteś.
Odpowiada ci rozmiar?
- Jest idealny. - Świetnie.
To naczynie gotowe.
- Zatrzymam koło. - Dobrze.
Teraz najgorsze.
Delikatnie podnieście...
Świetnie.
Twoje wygląda super.
Zrobiłbym ci teraz zdjęcie.
Świetna pozycja.
Rany.
- Udało się? - Super.
- Wygląda świetnie. - Tak.
Lepiej, niż myślałam.
- Super. - Bawiłam się świetnie.
- Powtórzmy to. - Pewnie.
Vivi zaatakowała.
- Prawda? - Hana musi się bać.
- Ciężko jej dorównać. - Prawda?
Stwierdzenie, że Ryo wygląda jak jej były, mogło być celowe.
- Możliwe. - Pewnie.
Ale wydawało się, że to szczera obserwacja.
Ma podobną gestykulację.
Spodobałoby ci się to?
- Zależy, jak kochała byłego. - Właśnie.
Jeśli to żywe wspomnienia,
- to nostalgiczne. - Tak.
Poczułabym to.
To musiał być dobry związek.
- Pewnie tak. - Racja.
Nie porównywałaby go z jakimś podłym byłym.
- Racja. - „Przypominasz mi byłego.
Tak samo ssiesz zęby, gdy jesz.
Czemu to robicie?”
- Brzmi strasznie. - „Myślałam, że to on”.
- „To straszne”. - „Znów frajer”.
- To nie tak. - Nie dla niej.
Vivi podoba się Kaiowi.
- Chyba tak. - Racja.
W brutalny sposób
przekierowała uczucia na Ryo.
Nie chciała już zadawać się z Kaiem.
Pewnie zapomniała o ich planach.
- Tak myślisz? - Pewnie pomyślała:
- „Umawialiśmy się?”. - Zapomniała.
Kai jest odporny. Gdyby ktoś tak zareagował,
to stwierdziłbym, że pójdziemy innym razem.
Zorganizował całe wyjście tego dnia.
- Podoba mi się to. - Wycofałbym się.
Potem doszło do najdziwniejszej rozmowy,
jaka odbyła się w pokoju zabaw.
Bardzo poważnej.
Jak na oficjalnej herbatce.
Mimo tego, szybko nawiązali połączenie.
- Dogadują się. - Prawda?
- Mają podobną energię. - Są cisi.
Rozumiem, że czują się spokojni,
gdy mogą razem pomilczeć. To miłe.
Ale nie, gdy dopiero się poznali.
To pierwsza rozmowa.
Chciałabym wiedzieć, czy Tupas faktycznie jest sobą.
Pokazał nam trochę tego w ostatniej scenie.
Zachowuje się jak zwykły dwudziestolatek.
Czekałem tylko, aż przestanie zgrywać lojalnego szofera.
Za bardzo polega na tym wizerunku.
- Po prostu... - „Lojalnego szofera”?
Jest dla wszystkich strasznie miły
i mówi, że najstarszy decyduje.
Jakby polegał na zmyślonej osobowości.
Myślałem, że przestanie, ale nie.
- To jego pierwszy dzień. - Wiem, zaczekam.
Jestem ciekawa interakcji Tupasa i Emiki.
Ja też.
- Rozumiem. - Są tacy pokręceni.
Emika nie wydaje się zbyt podekscytowana.
- Chyba nie. - Rozumiem cię.
- Możliwe. - Wpadła w dołek
po komentarzach Yamachana na YouTube.
Mój kanał.
Trzeba być twardym, by go oglądać.
GODZINA 21.00
Wyszliście dziś razem, nie?
Na warsztaty z ceramiki.
- Było super. - Jak daleko?
- W Aoyamie? - Tak.
- Było super. - Naprawdę.
Chciałam iść już od sześciu lat.
Ja też zawsze chciałem tego spróbować.
I byłeś?
Tak, ale byłem do dupy.
Kai był świetny.
- Starałem się. - Nie macie naczyń?
Odbierzemy je 12 grudnia.
- Muszą je wypalić. - No tak.
Rany, uwielbiam domowe curry.
- Racja. - Zjem, ile dam radę.
- Wygląda świetnie. - Musi być pyszne.
- Super. - Możesz dodać więcej przypraw.
- Jest pycha. - Nie trzeba więcej przypraw.
Super.
Też nie lubię ostrego.
Ale pycha.
Aż chce się gotować,
gdy słyszę tyle pochwał.
- Świetnie gotujesz. - Będę częściej.
Witajcie w domu.
Dzień dobry.
Jak ci minął dzień, Ryo?
Rano byłem u lekarza.
Co powiedział?
- Może zagram w tym tygodniu. - Rany.
- Skończyłeś? - Pozmywam.
- Bez obaw... - Dziękuję.
Dzięki za...
Hej.
- Ty gotowałaś, ja pozmywam. - Ja to zrobię.
Zagrajmy
w kamień, papier, nożyce.
- Przegrałem. - Super.
Wygrałam, więc decyduję.
- Wygrałam. - Wygrany zmywa?
- Wygrałam... - Tego nie mówiłaś.
Zagrajmy jeszcze raz.
Dobra. Usiądź.
- Porób coś. - Nie chcę.
- To ja powycieram. - Dzięki.
Skąd się nagle wzięło to seksowne prawe ramię?
- O co chodzi? - Dzięki.
- Potrzebujesz tego? - Tak.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Co tam? - Nic. Chcesz pogadać?
Ja? Pewnie.
- Dasz radę chodzić? - Pewnie.
Zapomniałam podać ci ręki.
Poradzisz sobie.
- Jestem nie do zdarcia. - Tak.
- Poradzisz sobie. - Złożyłaś to?
- Tak. - To też?
- No proszę. - Co?
To normalne.
Rany.
Chcę zobaczyć twoją kolejną walkę.
Czekam na nią.
I na twoje kopniaki.
Co się stało?
- Co się dzieje? - Wybacz...
Za co?
Co się dzieje?
- Pogadamy na górze? - Pewnie.
Nie chcę tu siedzieć.
Napisy: Krzysztof Zając